Од постоечките записи уште пред доаѓањето на Турците во овие краишта, при крајот на 14 век, се знае дека на Велешко Кале и Стар Велес постоеле многубројни цркви. Се споменува бројката од 24 цркви и параклиси. Иако доволно неистражен за овој простор се зборува дека постоел богат духовен живот уште пред христијанството. До пишани податоци се доаѓа многу тешко. Сепак некои сознанија упатуваат дека локацијата на која се наоѓа денешната велешка црква „Св.Спас“ отсекогаш претставувала место на кое се одржувале одредени пагански обичаи за подоцна да прерасне во некаков вид на опсерваторија, слична на Кокино, само што набљудувани и бележени биле определени вселенски случувања , поврзани со околните ридови како Свети Илија, Голик, Крајник и Вршник. Ова мисла бара поширока опсервација.

Најубавиот и најзачуван дел од старата на далеку позната велешка архитектура се наоѓа во улицата „Јован Наумов-Алабакот“, во маалото „Варналиите“, на левата страна од Велес. Поради убавите куќи, во кои за време на Отоманското царство, живееле најбогатите бегови и аги, оваа маало Турците уште тогаш го викале „Алтан маало“ или златно маало.

Со возило од Прилеп дошол вчера во Велес, триесет и едногодишниот прилепчанец Е.Ш на договорена средба со четири години помладата велешанка С.Ш откако тие претходно биле пријатели на социјалните мрежи. Така ја договориле средбата што започнала како пријателска а завршила со насилство врз девојката и со обид за силување.

Од краевите на новата лимена конструкција на североисточната страна на спортскиот објект тече вода по ѕидовите и се слева по стаклате, се прелева низ редовите со седишта и завршува на теренот за игра. Во овој дел од објектот, каде се наоѓаат службените простории на локалната телевизија „Канал 21“, состојбата е најризична. Вработените во салата постојано ја собираат количината на вода но се собира нова.

Општината, отстрани 23 времени објекти во реонот на улицата „Андон Шурков“ и од спротивната страна на Средношколскиот дом „Лазар Лазаревски“. Најголем број од нив се гаражи. 

Во Велес немаше жител , а посебно во „Дворови“, што не го познаваа железничарот Атанас Гребнаров. Тој кај велешани беше попознат по надимакот Атанко. Атанас сите го познавале како тих и добар, како леб, сограѓанин како што велат велешани. На секого му помагал онолку колку што можел, а ако не можел да му помогне никогаш не му одмогнувал. Таков го знаеле од дете, таков останал се до својата смрт.

Поврзани вести

 

Најново